nut_torn  เวทีวิจารณ์ภาพยนตร์

บทวิเคราะห์วิจารณ์ภาพยนตร์ เรื่อง ความจำสั้น แต่รักฉันยาว Best of time

ถือเป็นหนังที่ดูมีฟอร์มดีอีกเรื่องของปีจากค่าย GTH ที่ยังคงเน้นทำหนังฟิลกู๊ดเป็นส่วนใหญ่ (สลับกับหนังผี) และหนังเรื่องแรกของปีสำหรับค่ายนี้ก็คือผลงานชิ้นใหม่ของผู้กำกับเจ้าประจำที่ทำหนังเยอะที่สุด คุณยงยุทธ ทองกองทุน แต่แม้จะมีส่วนผสมของความเป็น comedy แบบถนัด แต่งานชิ้นใหม่ของคุณสินก็ดูจะแตกต่างจากเรื่องก่อนๆ เพราะสัดส่วนของความเป็นหนังรักเรียกน้ำตาถูกขับเน้นและเหมือนจะมีบทบาทมากกว่า

หนังมีพล็อตเรื่องง่ายๆ ว่าด้วยเรื่องของหมอเก่ง (เป้ อารักษ์) สัตว์แพทย์หนุ่มท่าทางเนิร์ดๆ ที่ไปฉลองงานเลี้ยงรุ่นร่วมกับโอมเพื่อนซี้ จนเกิดเหตุเมาและขับทำให้ฝ้าย (ญารินดา) ต้องมาประกันตัว ฝ้ายเป็นอดีตภรรยาของโอม และเป็นผู้หญิงที่เก่งแอบหลงรักมาเนิ่นนาน หลังประกันตัวออกมา ดูเหมือนฝ้ายกับเก่งไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันอีกแต่เจ้าหมาตัวหนึ่งก็ทำให้ทั้งสองยังได้ปฎิสัมพันธกันอยู่ ส่วนเก่ง แม้จะพ้นคุก แต่ต้องไปบำเพ็ญประโยชน์ให้สังคม เขาลงเอยที่การไปสอนคอมให้แก่กลุ่มผู้สูงอายุกลุ่มหนึ่ง และได้พบกับลุงจำรัสและป้าสมพิศ คู่รักวัยดึกที่ความสัมพันธของคู่นี้ ดึงให้เก่งและฝ้ายเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย เก่งค้นพบว่าฝ้ายยังไม่อาจจะทำใจจากโอมได้ และบางทีเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้สานต่อของสิ่งที่เขาเคยพยายามเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว ส่วนคุณลุงคุณป้าพบว่า แม้จะฝ่าด่านต่างๆ เพื่อจะครองคู่ แต่สิ่งที่อยู่เหนืออำนาจที่จะแก้ไขของคนทั้งสอง กำลังจะค่อยๆ ทำให้ความรักที่กำลังสุกงอมล่มสลาบลงไป

หนังเล่าเรื่องราวได้อย่างมีชีวิตชีวาตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง เสียดายที่ว่าภาพที่ออกมาดูแปลกๆ ไม่สวยสดใสเท่าที่ควร เลยกลายเป็นตัวตัดคะแนนเล็กๆ ของหนังเรื่องนี้ แต่หากมองข้ามเรื่องภาพไป หนังมีการปูเรื่อง การนำตัวละครแต่ล่ะตัวเข้ามาในเรื่อง และเปิดเผยปูมหลังและปมในใจของแต่ล่ะคนได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป และเป็นในแบบไม่ช้า (พยายามจะให้รายละเอียดมากเกินความจำเป็น) หรือไม่เร็ว (เล่าผ่านๆ) ตรงนี้เลยส่งผลให้ตัวละครแต่ล่ะตัวดูมีชีวิตชีวา แม้จะไม่มีมิติซับซ้อน แต่ก็มีความน่าสนใจพอสำหรับหนังในแนวทางนี้ ในช่วงต้นมีการปูมุขตลกอยู่เป็นระยะๆ ซึ่งอาจจะไม่ขำมาก แต่อย่างน้อยก็เรียกรอยยิ้มจากคนดูได้ นี่ถือเป็นวิธีการหนึ่งที่ได้ผลสำหรับหนังที่ต้องการ “ทำซึ้ง” คือทำให้คนสนุกสนานเฮฮา ก่อนจะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนโทนหนังอย่างช้าๆ กว่าจะรู้อีกที คนดูก็ต้องพบกับเรื่องเศร้าและน้ำตาซึมเสียแล้ว วิธีการนี้มีหนังใช้มาแล้วเป็นร้อยเรื่อง น่าแปลกที่ส่วนใหญ่ (หากคนทำหนังทำหนัง “เป็น” และเล่าเรื่องได้อยู่หมัด) ล้วนแต่ได้ผล

ด้านนักแสดง เป้มากับภาพที่แตกต่าง ในบทหนุ่มแว่นผมสั้น แต่เขาก็มีเสน่ห์พอสำหรับบทนำ และทำให้เชื่อได้ว่าความรักของเขาที่มีต่อฝ้ายนั้นมีความมั่นคง แต่หากต้องการแสดงบทที่มีความซับซ้อนในรายละเอียดและทางด้านอารมณ์ เขาอาจจะยังต้องพัฒนาไปอีก ส่วนญารินดาในบทนางเอกก็น่ารัก มีความเป็นธรรมชาติและเป็นชีวิตชีวาให้แก่หนังได้ ฉากแสดงอารมณ์ต่างๆ ทั้งโกรธหรือเสียใจเธอก็ทำได้ดี แต่ที่เด็ดสุดคือคู่คุณลุงคุณป้า ที่ต่างให้การแสดงที่เป็นธรรมชาติและสามารถสื่ออารมณ์ต่างๆ ออกมาได้อย่างดี รวมถึงบทที่ค่อนข้างส่ง (ถือได้ว่าคู่นี้เป็นคู่ที่โรแมนติกและซึ้งกว่าคู่พระเอกนางเอกซะอีก ซึ่งหนังไทยเท่าที่ผ่านมาไม่ค่อยให้ความสำคัญกับคู่รักวัยดึกมากขนาดนี้มาก่อน) พวกเขาต่างตีบทแตกกระจุยและไปนั่งอยู่ในใจผู้ชม เสียแต่ว่าสำหรับผม บางทีคุณป้า (แกเป็นนักพากย์ เจ้าของเสียง “โนบีตะ”) บางทีได้ฟังแกพูดก็ทำให้ผมนึกไปถึงตอนแกพากย์หนังไม่ได้ แต่ถ้าไม่ได้ผ่านงานพากย์มาเป็นระยะเวลานานหลายสิบปี แกก็คงไม่มีทักษะอะไรที่จะเอามาประยุกต์ใช้และก่อให้เกิดการแสดงที่น่าประทับใจเช่นนี้ ส่วนนักแสดงสมทบคนอื่นๆ อย่างคนที่เล่นเป็นโอม ก็ไม่น่าจดจำเท่าไหร่ งานเทคนิคอื่นๆ เช่นดนตรีประกอบ รวมถึงงานกำกับศิลป์ แต่ก็ล้วนสร้างโลกให้แก่หนังได้อย่างเหมาะสม

สรุปแล้ว นี่เป็นหนังไทยอีกเรื่องหนึ่งของปีนี้ที่น่าชื่นชม อาจจะไม่ใช่หนังที่ดีมาก แต่ก็ไม่ใช่หนังที่คุณจะออกจากโรงด้วยความเสียดายเงินอย่างแน่นอน

ขอขอบคุณข้อมูลจาก Thaishortfilm.com

ติดต่อลงโฆษณาหรือฝากข่าวประชาสัมพันธ์ได้ที่ :: entertain@tlcthai.com 

Tel . 02-100-3051, 02-100-3047